Vandaag zijn we opnieuw naar de gynaecoloog geweest.

Eerst werd ik even letterlijk en figuurlijk gewikt en gewogen. En met mij is alles goed. De bloedresultaten, bloeddruk, gewichtstoename: allemaal helemaal goed.

Maar eigenlijk wist ik dat al. Nergens last van ofzo… Waar we écht op zaten te wachten, was die echo natuurlijk. Telkens toch wel spannend om te zien en horen dat alles in orde is met ons boeleke. En alles was in orde. Het hartje sloeg 130 slagen per minuut en dat is heel goed. We zagen de handjes, beentjes, het rugske, het hoofdje, zelfs de neus. Onze baby zat met de twee handjes tegen het mondje gedrukt. Waarschijnlijk om de nu al aanwezige spraakwaterval nog wat te temperen. (De papa nog niet teveel angst aanjagen…)

En de gynaecoloog was “zo goed als zeker” van het geslacht. Wij weten dus “zo goed als zeker” hoe wij ons boeleke gaan noemen. Ons geheimpje. (Alle nieuwsgierige grootmoeders ten spijt!)

Wij zijn blij en kijken al uit naar de volgende echo. (Begin oktober.)