Vandaag zijn we weer naar de gynaecoloog geweest. 23 weken in de zwangerschap, ofwel 5 maand en een beetje… Alweer een beetje nerveus om te zien en te horen hoe het gaat met dat kleine schaapje.

Eerst werd de mama in spe aan een onderzoek onderworpen en alles bleek ok: bloeddruk, gewichtstoename, suikers en eiwitten in urine, alles pico bello. Dat was geen verrassing, want er waren helemaal geen klachten.

En dan het schepseltje: we waren alweer blij om een glimp op te vangen van dat kleine mensje. Je moet wel wat verbeeldingskracht hebben om alles te zien waar de gynaecoloog het over heeft hoor. Maar bepaalde dingen konden we heel goed zien: het gezichtje, vingertjes, een voetje, het hartje,… En de gynaecoloog noemde op wat ze allemaal kon zien: hartje, nieren, maag, perfect bovenlipje, ruggengraat, hersentjes, dijbeen,… En alles zag er perfect uit. Ze heeft trouwens nog eens gekeken naar het geslacht en ze zegt dat ze er nu helemaal zeker van is… Of maak ik jullie nu te nieuwsgierig?

Enfin, wij zijn helemaal blij! Alles gaat goed. Nog een maand of vier…

Ondertussen ook bezig met het aanmaken van een geboortelijstje, kiezen van DE naam, keuzes maken over geboortekaartje, suikerbonen, waar het kamertje komt… In november zouden we al deze dingen in orde willen maken. Stel dat ons kindje dan wat ongeduldig is en al eerder komt piepen, dan moeten we niet teveel stressen over futiliteiten.

Maar voorlopig zijn we gewoon blij!

Vandaag zijn we opnieuw naar de gynaecoloog geweest.

Eerst werd ik even letterlijk en figuurlijk gewikt en gewogen. En met mij is alles goed. De bloedresultaten, bloeddruk, gewichtstoename: allemaal helemaal goed.

Maar eigenlijk wist ik dat al. Nergens last van ofzo… Waar we écht op zaten te wachten, was die echo natuurlijk. Telkens toch wel spannend om te zien en horen dat alles in orde is met ons boeleke. En alles was in orde. Het hartje sloeg 130 slagen per minuut en dat is heel goed. We zagen de handjes, beentjes, het rugske, het hoofdje, zelfs de neus. Onze baby zat met de twee handjes tegen het mondje gedrukt. Waarschijnlijk om de nu al aanwezige spraakwaterval nog wat te temperen. (De papa nog niet teveel angst aanjagen…)

En de gynaecoloog was “zo goed als zeker” van het geslacht. Wij weten dus “zo goed als zeker” hoe wij ons boeleke gaan noemen. Ons geheimpje. (Alle nieuwsgierige grootmoeders ten spijt!)

Wij zijn blij en kijken al uit naar de volgende echo. (Begin oktober.)